Slint. Leve het internet

Man wat is dat een uitvinding dat internet. Ik luister zo af en toe tijdens het werk naar https://www.accuradio.com/indie-rock/  .

Soms  hoor je dan wat en je denkt wow. Dat is mooi.
Dan direct naar spotify om hem nog eens te luisteren.
En dan ontdek je een pareltje. Een nummer wat elke keer weer dat je hem draait mooier wordt.
Precies waar ik tranen van in de ogen kan krijgen.

De melancholie in het nummer.
De lengte.
Lekker lang wegdromen, maar ook wakker schrikken.
Het mysterieuze.
De waanzinnige simpele, maar dragende drum en baslijn.
De climax.

Youtube heeft met deze versie nog maar 50.300 views. Maar je kan me toch niet wijsmaken dat mensen die in de jaren 70/80 een beetje in de alternatieve hoek zaten dit niet geweldig vinden.
Of sta ik alleen?

Slint is een Amerikaanse band. Dit nummer is uit 1991.  Zie de wikipagina.

Let me in, the voice cried softly
From outside the wooden door
Scattered remnants of the ship could be seen in the distance
Blood stained the icy wall of the shore

I’m the only one left. The storm, took them allhttps://en.wikipedia.org/wiki/Slint
He managed as he tried to stand
The tears ran down his face
Please, it’s cold

En nog gekker deze video van hun demo.
Dan is het verbazend te zien dat het eigenlijk kinderen waren.

Hier de link naar spotify